Het Laatste Verbond: er groeit een boek in mijn blog

Ik besloot ook te gaan bloggen over het reilen en zeilen van mijn debuut, dat ik schreef met mijn co-auteur Kurt Impens. Met pauzes en onderbrekingen werkten we er zo’n negen jaar aan, en vorige week vond het een uitgever. Zoals de meeste schrijvers heb ik nog wel ergens een of twee manuscripten in een lade, met achter de titelpagina wat omslagen van uitgeverijen. Daarin brieven waarin enkel de ‘nee’ van belang is.

 

Daarom was het zo wonderlijk, toen die uitgever belde. Een onbekend nummer op het schermpje en toen een lawine van woorden. De man was ‘Het Laatste Verbond’ aan het lezen, legde hij uit. Zowat halverwege het boek hield hij het niet meer en greep de telefoon. Of we elkaar konden ontmoeten? Een stuk van mijn geest handelde normaal en rustig het gesprek af, terwijl in de rest vuurwerk werd afgestoken. Ik dankte hem beleefd en vertelde hem dat we de week erop al een gesprek gepland hadden bij een andere uitgever. ‘Dan wil ik jullie zien voor die datum.’

 

En we zagen hem inderdaad , bij mij thuis, lekker ontspannen met een drankje. Hij voerde een levendig gesprek met Kurt – de man bleek gefascineerd door Rennes-le-Château – terwijl ik stil bleef bij de gematerialiseerde jeugddroom in mijn bib. Ik vergat zelfs nota’s te nemen, of een foto. Jammer, die uitgever in mijn gemakkelijke zeteltje voor de boekenwand had een leuk kiekje voor het nageslacht opgeleverd.

 

Later die week hadden we de andere afspraak. Het voelde onwerkelijk toen we de stemmige hal van het Mediahuis binnenstapten en ik mezelf en Kurt aankondigde als ‘Raeven en Impens voor Houtekiet’. Een glimlachende jongedame kwam ons vinden en minuten later zaten we voor de acquirerend redacteur en directeur van de uitgeverij. We werden – opnieuw – overladen met complimenten voor ‘Het Laatste Verbond’, dat volgens de redacteur niet alleen spannend en meeslepend is, maar bovendien zo goed als klaar voor publicatie. ‘Normaal gezien werk ik nog weken, soms maanden samen met de auteur om het publicatierijp te krijgen, pruilde ze. ‘Maar jullie leverden het helemaal klaar af.’ Het moet gezegd dat we er de tijd voor hadden genomen.

 

We kozen voor Houtekiet, een toegewijde familie van om hun boeken en auteurs bekommerde mensen. Afgewisseld met het bittere ‘Van rechtswege’, post ik hier de volgende maanden regelmatig fragmenten uit de groei van ons manuscript naar een boek. Je vindt ‘Raeven en Impens’ ook op Facebook en LinkedIn.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Marc De Pril (vrijdag, 12 oktober 2018 00:03)

    Hello, ik ontving net het boek teneinde het te recenseren voor NBD Biblion, het bibliotheekwezen in Nederland en België... Ik hou jullie op de hoogte.
    Succes alvast met nr. 2 Marc info@depril.be