Van rechtswege: onrecht en kafka

Ik wist eigenlijk niet zo goed hoe hieraan te beginnen. Te gaan bloggen kwam pas bij mij op toen ik had ingestemd met het voorstel van Jo en Mona. Ik zou hun verhaal schrijven en tegelijk daarover een blog bijhouden. Schrijven over het schrijven, een vreemde gedachte.

Voor het eerst ga ik een verhaal vertellen dat niet ontsproten is aan mijn verbeelding, maar steunt op waargebeurde feiten. Ik ga schrijven over drie mensen die hun leven verloren. Of althans het leven dat ze leidden. Ze raakten hun welstand kwijt, hun vrienden, hun dromen. Zichzelf? Volgens mij wel. Wat overeind bleef tussen het puin was de liefde. En dat andere, dat ons mensen kracht geeft: hoop. 

Zoiets schrijf je niet zonder zelf deelgenoot te worden van het verhaal. Je kan geen mensen graag zien en niet lijden, wanneer je bij hen bent en nota neemt terwijl ze je vertellen hoe ze kapot gingen. Daarom is de blog nodig. Omdat ik kwaad ben, verontwaardigd, verdrietig. Omdat ik het moet uitschreeuwen.

Reactie schrijven

Commentaren: 0