Is de Ark van het Verbond een bron van energie?

De Ark van het Verbond was een heilig voorwerp. Maar ze was ook gevaarlijk, ze ‘bliksemde’ genadeloos mensen neer

Mensen stierven, door de Ark aan te raken of zich eenvoudigweg in haar nabijheid te bevinden. In het boek Numeri van het Oude Testament kunnen we instructies terugvinden die nauwkeurig dienden opgevolgd voor het transport van de Ark of bij het klaarmaken van de Ark voor liturgische ceremonieën.

Vb: Numeri 4 – voorschrift tegen het aanraken van de Ark

(…) zij mogen het heiligdom niet aanraken, anders sterven ze.

(…) zelf mogen ze het heilige niet binnengaan, want als ze er maar een glimp van zouden opvangen zouden ze sterven.

Mozes verzamelde al zijn politieke tegenstanders op één plek en de Ark vernietigde hen

De Bijbel beschrijft meerdere mensen die getroffen worden door een soort ontlading en daarbij verbranden of verscheurd worden. Dat lijkt sterk op een vorm van elektrocutie, zoals door bliksem of hoogspanning. Het gaat hier niet alleen over ongevallen, soms was het opzet. Mozes verzamelde al zijn politieke tegenstanders op één plek en de Ark vernietigde hen. Steden werden met behulp van de Ark aangevallen, van quasi onneembare bolwerken zoals Jericho stortten de muren in en werden de huizen verteerd door vuur. Waar kwam deze verwoestende energie vandaan?

De Ark van het Verbond bliksemde 70 mensen neer in Beth Semesh, toen de dorpelingen haar liefdevol terug in bezit namen

Op het internet vinden we een aantal bronnen die de Ark vergelijken met een condensator. Een condensator dient echter te worden opgeladen vooraleer hij energie kan afgeven. De vraag is op welke manier dat dan gebeurde. De Ark werd immers meestal bedekt met linnen en dikke vellen leer. Dat laatste was ook het geval – want voorgeschreven – tijdens het transport. Deze voorzorgsmaatregel diende om te vermijden dat er ongewild een ontlading vrijkwam. Ongevallen zoals in Beth Semesh waarbij naar schatting 70 mensen omkwamen (het waren er mogelijk veel meer, het OT blijft vaag over het aantal), of tijdens het vervoer door koning David naar Jeruzalem, waarbij de onfortuinlijke Uza stierf, kwamen voor wanneer er werd nagelaten de regels te volgen. In de Bijbel worden de doden toegeschreven aan de toorn van God, zij het enigszins schoorvoetend, want zelfs onder de vroomste mensen was er twijfel over de noodzaak van dergelijke wrede straffen. Vaak waren het goedmenende, godvrezende mensen die werden getroffen. In Het Laatste Verbond wordt geopperd dat God de Ark aan de mensen gaf, om haar uit de klauwen van de duivel te houden. Wat aan een personage de opmerking ontlokt ‘dat God dan wel een kleine vriendenkring moet hebben’.

Toen de runderen struikelden, strekte Uza zijn hand uit naar de Ark, om haar te behoeden voor kantelen. De Ark reageerde onmiddellijk en Uza stortte dood neer

Als gevolg van de voorschriften, werd de Ark zelden blootgesteld aan licht of wind. De Ark moest altijd worden afgedekt, net als alle metalen voorwerpen in haar nabijheid. In onze eigen technologie bestaan er geen componenten die zich opladen zonder voedingsbron. Er is energie nodig om een condensator of een batterij op te laden en die energie moeten we voorzien. Waar haalde de Ark dan haar energie vandaan?

De Ark is niet ‘slecht’. We kunnen haar leren begrijpen en haar vermogen vredelievend aanwenden

De Ark van het Verbond was veel meer dan een met goud bedekte kist. Ze was het symbool van het verbond van God met het Joodse volk, God verscheen op haar verzoendeksel, ze was een voorwerp van aanbidding en werd in de strijd meegedragen als oorlogs- of vernietigingswapen. Maar een oorlogswapen is niet noodzakelijk onbruikbaar voor vredesdoeleinden. Een nucleaire onderzeeër heeft voldoende slagkracht om hele steden te vernietigen, maar zijn reactor kan evengoed duizenden gezinnen voor lange tijd voorzien van energie. Een railgun produceert net als de Ark een machtige stoot energie, waarmee hij zijn projectiel met 6 keer de geluidssnelheid tot wel 160 km ver kan schieten, maar de 25 megawatts die daarvoor nodig zijn kunnen ook aangewend worden om zo’n 25.000 Amerikaanse of meer dan twee keer dat aantal Europese gezinnen een jaar lang van stroom te voorzien.

Verbod om over de Ark te spreken, zelfs eraan denken mag niet

Het herkauwen van oude geschriften zal geen sluitende verklaring opleveren over de werking van de Ark. Het is daarom noodzakelijk dat we haar onderzoeken. De laatste aantekening in de Bijbel met betrekking tot de Ark luidt als volgt:

 

Jeremia 3:16 Als gij u dan vermeerdert en vruchtbaar wordt in het land in die dagen, luidt het woord des Heren, dan zal men niet meer spreken over de ark van het verbond des Heren; zij zal niemand in de zin komen, men zal aan haar niet meer denken en haar niet zoeken, en zij zal niet weder gemaakt worden.

 

Jeremia verbiedt ons nog over de Ark te spreken, we mogen haar niet zoeken, er zelfs niet meer aan denken. En vooral: we mogen haar niet opnieuw maken… Wanneer Jeremia een gebod had willen schrijven dat erg in het oog sprong, dan had hij geen betere keuze kunnen maken. Door ons te verbieden nog enige aandacht te hebben voor de Ark, bereikt hij precies het tegenovergestelde. Want wanneer we dit lezen vormt er zich een levensgrote ‘WAAROM?’ in ons hoofd. Jeremia’s woorden waren gericht aan zijn tijdgenoten. Vandaag zou de Ark met haar bijzondere eigenschappen misschien een antwoord bieden aan de vraag naar schone energie.

Ze is niet weg, alleen maar veilig weggeborgen

Verhalen over een volk dat technisch zijn tijd ver vooruit was, duizenden jaren geleden, blijven hardnekkig aanwezig in onze legenden en mythes. Een dergelijk volk zou zeker ‘goddelijk’ geweest zijn in de ogen van de mensen waaraan het zich vertoonde. Het klinkt in die zin niet onmogelijk dat de aanwijzingen om de Ark te bouwen vanuit dergelijke richting kwamen. Nu onze eigen maatschappij stoelt op moderne technologie en we door onze aantallen en energievretende levenswijze nood hebben aan energie zonder pollutie van onze leefwereld en zonder de aardse bronnen uit te putten, kan de Ark een oplossing zijn. Toegegeven, zeker is dit niet. Deze theorie kan straks de grootste nonsens blijken. Maar dat weten we pas wanneer we de Ark hebben gevonden en haar hebben onderzocht. En als ze inderdaad een energiebron blijkt, kunnen we haar namaken, Jeremia verraad die mogelijkheid immers in zijn gebod. Daarna dient ze teruggegeven te worden aan het volk, zoals Jacky Merrauld het belooft in Het Laatste Verbond: ‘Ze zal ergens worden tentoongesteld waar iedereen van haar kan genieten, haar kan bezoeken, fotograferen, eren. Niet slechts één enkel volk, maar alle volkeren.’

 

De Ark van het Verbond is niet weg, ze wacht op ons. Raeven en Impens speuren verder, overtuigd dat de Ark ergens zorgvuldig wordt bewaard. Mogelijk diep onder de aarde, zoals in Het Laatste Verbond. Of gewoon pal onder onze neus, waar we het niet vermoeden.

Nawoord

In de lente van dit jaar pikte Impens een nieuw spoor op. Hij legde mij zijn theorie voor. Ik herinner mij de haren op mijn armen die overeind kwamen. Toen hij zweeg reageerde ik niet meteen. Buiten raasde een motor voorbij, uit een ander vertrek klonk het gemurmel van een televisietoestel. ‘Ben je wel zeker dat je haar wil vinden?’ vroeg ik hem tenslotte. Hij schonk me een van die blikken. Ik stond op, pakte glazen, een willekeurige Bordeaux. Worstelde met de  kurkentrekker. Ik kon ook gewoon ‘nee’ zeggen. Thuis blijven. Geen geschiedenis schrijven.

Reactie schrijven

Commentaren: 0