· 

Een eenzaam beroep

 

Ik kijk over de tafel naar mijn zoon die laat is thuisgekomen. In de keuken bromt de microgolfoven zijn eten warm. Zijn lief kruipt wat dichter tegen hem aan en strijkt hem door de haren.

‘Er is vandaag iemand met een lelijke hoest naar huis gestuurd,’ zegt hij. ‘Het management kondigde aan dat de helft van het personeel voortaan van huis uit moet werken.’

Ik antwoord met de ernst die sinds corona zo’n beetje aan mij is komen kleven. ‘Vanaf morgen gaat iedereen van huis uit werken. Die nieuwe maatregel gaat ’s middags in.’ Alsof het ding iets heeft met melodrama klinkt vanuit de keuken de ping van de magnetron.

Mijn zoon bekijkt me met grote ogen. ‘Waar komt dat zo ineens vandaan?’

‘Extra journaal,’ haal ik mijn schouders op. ‘De premier heeft nieuwe maatregelen aangekondigd.’

Hij kijkt nog steeds ongelovig wanneer zijn moeder uit de keuken komt met een dampend bord eten. ‘Shit jong, ik heb een hekel aan van huis uit werken.’

Ik knik alleen maar. Tussen zijn lief en zijn moeder komt een gesprek op gang. Hij sprong afgelopen zaterdagavond in zijn wagen om mijn toekomstige schoondochter te gaan redden van haar stageplek, een eind voorbij Parijs. Ze moest pardoes ophouden met kindjes ter wereld helpen toen Frankrijk een val dreigde te worden.

‘En dan duurde het tot de volgende dag,’ hoor ik haar zeggen, ‘voor ik die mail kreeg. Twee weken in quarantaine, terwijl ik net op twee verschillende adressen was geweest.’

‘Dan ben je hier maar in quarantaine,’ pik ik in. ‘Je mag toch nergens meer naartoe.’ Ik lees het antwoord in haar ogen. Leuk dat ze bij haar lief is, maar totally fucked up dat ze niet naar huis kan.

Ze woont hier nu sinds zondagavond, een bovenste beste meid. Gisterochtend claimde ze een kwart van de tafel en vulde die met boeken en haar notebook. Mijn vrouw werkt sinds maandag van huis uit, op haar eigen kwart. Drie blazende computers, ratelende klavieren, mijn vrouw die op professionele toon haar gespreksdeel in een headset praat. Ik neem aan dat straks de vierde plek wordt ingenomen door mijn zoon die zijn eigen halve gesprekken voert. Vroeger, wanneer ze naar binnen keken, zagen de mensen een eenzame figuur voor zijn laptop. Nu ga ik op in de menigte.

Reactie schrijven

Commentaren: 0