De boekenbeurs, dag twee

(en driewerf helaas ook de laatste)

Zaterdag 10 november, we signeren vandaag van 12u00 tot 14u00. Onderweg naar hal 4 loopt het plan voor een kop koffie stuk op veel te lange wachtrijen. We kijken dan nog maar wat rond. Wanneer we aankomen staat ons tafeltje al klaar, zelfs aan de tweede stoel is gedacht. Ik ben bang dat het een beetje een 'off' tijd is, bezoekers vertrekken naar huis om te eten, de mensen thuis eten eerst en komen pas later. Maar de gangen lopen vol boekenspeurders  en er is veel belangstelling voor de stand van Houtekiet. We zijn wat te vroeg en Els van Houtekiet (hoe wéét ze het...) biedt ons een kop koffie aan. De start van een paar genoeglijke uren.

Behalve Wim Belaen en Christian De Coninck krijgen we het gezelschap van Nicci French, het Britse schrijverstel. Ruim veertig minuten voor het wereldberoemde koppel arriveert staat er al een lange rij mensen geduldig te wachten op hun komst. Zo krijg je een file op de boekenbeurs door miserie op de E19.

Wij blijven wat langer hangen bij ons tafeltje, omdat ook Jo Claes moet bumperen. Niet zonder spijt pakken we in wanneer de Leuvense misdaadschrijver verschijnt. We krijgen  een broodje aangeboden van Houtekiet. Weg van de drukte, in de - ahem - artiestenloge, laten we het ons smaken. Het was wel onbeleefd, maar ik kon het niet laten een paar keer tevreden te knorren. Raeven & Impens op de boekenbeurs, jawadde.


De boekenbeurs...

Niet gewoontjes voor een debutant

Zondag 28 oktober. Raeven & Impens signeren van 16u00 tot 18u00. Impens en ik drentelen wat tussen de boeken met zicht op de signeertafels. We willen niet te laat komen. Om stipt 16u00 komen Els en Vé van Houtekiet in actie. Boeken en displays worden weggehaald, schrijvers trekken hun jas aan. Andere boeken worden neergelegd en in de juiste positie gebracht. Nieuwe schrijvers trekken hun jas uit. Ook Raeven & Impens gaan zitten, aan hun tafeltje wordt een tweede stoel voorzien. En nu wachten op bezoekers, op gretige boekenverslinders? Niet direct, er kwam iemand om ons te zien, speciaal van Italië (zie blog).

Behalve Dirk staan even later ook Trui en Marc aan ons tafeltje. Trui heeft het ebook al, maar wil graag een gesigneerde versie van het boek. Met plezier voorzien we een exemplaar van Het Laatste Verbond van onze handtekeningen. Deze vrienden komen niet toevallig aanwaaien, maar dat maakt het moment niet minder bijzonder. We zitten op de boekenbeurs, naast collega schrijvers. Te signeren. Wauw.

Vooropening op vrijdag 27 oktober

Pascale en ik draven zowat door de hallen, helemaal van hal 1 naar hal 4. Impens is er vanavond niet bij, hij moet op een (ander) feestje zijn. Hier en daar staan we even stil, pakken een boek vast, kijken stiekem naar een bekend gezicht.

En dan weer verder, naar stand 401-402 van Veen, Bosch en Keuning, oftewel Houtekiet, waar Het Laatste Verbond in de rekken op ons wacht. De mensen van Houtekiet zijn druk in gesprek, dus dag zeggen kunnen we even overslaan, we duiken meteen in de boeken. Waar staat hij? Heb je hem al gezien? Ingespannen turen we naar de zee van covers, spannende avonturen die wachten om gelezen te worden. Maar we hebben er nauwelijks aandacht voor, we moeten... ah, daar is hij.

Jo Claes komt erbij, we kwamen elkaar al een paar keer tegen in Leuven. Blijgezind pakt hij ons boek uit het rek en onderwerpt het aan een nauwgezet onderzoek. 'Oh, de Ark van het Verbond!' flapt hij eruit, wanneer hij de flaptekst leest. 'Raar,' zegt hij dan, terwijl hij het boek terugplaatst, 'dat het enkel hier een plekje kreeg.'

Ik ben inderdaad een beetje teleurgesteld, Vé van Houtekiet had mij beloofd dat we naast Dan Brown zouden liggen. 'Maar het ligt naast Stephen King,' zegt Pascale. 'Notabene een van je grootste goden.' Ze heeft gelijk, natuurlijk. Maar toch...

We kuieren nog wat rond, genietend van het gevoel in deze wereld thuis te horen. Onder de indruk van de immense stand van Houtekiet lopen we even later om een muurtje. Ik blijf zo abrupt staan dat mijn knieën ervan kraken. 'Daar,' roep ik ademloos naar Pascale. 'Zie dat nu.'

Grote stapels van Het Laatste Verbond liggen tussen Oorsprong van Dan Brown en het prachtige Het Venetiaans Concerto van Wim Belaen. Tegen de wand nog een opvallende display van ons boek. 'Goh,' zucht ik. 'Dus toch naast Dan Brown,' grinnikt Pascale. Ik zoek even naar de rode haardos van Vé in de nabije drukte. Je bent geweldig, denk ik niet voor het eerst.