· 

De nieuwsbrief

Ik kreeg hem gisteren en las hem vandaag: de nieuwsbrief van het Concertgebouw Brugge. Ik ben er nooit geweest, maar Pascale en ik namen ons – een tijd geleden al – voor om er op een dag een concert bij te wonen. Met een weekendje Brugge eraan vast, uiteraard.

‘Een tijd van wachten & verzachten’ titelt de mail, en ik lees de aanhef over het concertgebouw dat stil treurt om de afwezige artiesten en de lege zalen en plekken. Steeds verderop in het jaar vallen concerten van de agenda. Heel wat mensen blijken echter hun tickets niet terug te claimen, als steun aan de artiesten. In gedachten zie ik de muzikanten oefenen in hun kot, iedere dag opnieuw. Hun violen, cello’s en piano’s ongehoord in woonkamers of misschien beluisterd in tuinen, een saxofoon klagend vanaf een plat dak, het wat schuchtere zoethout van een klarinet uit een open raam. Ze zijn solo, verweesd. Hoe voelt het, vraag ik me af, als je je ensemble verliest? Bedrukt lees ik de troostende woorden van de muziektempel. Had ik maar tickets gekocht, dan kon ik tenminste een beetje meebloeden.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0