27 september 2022

Beste ambassadeur,

In de vorige 18 diplomatieke posts was het Erik Raeven die zich tot jullie richtte via zijn mooie en sterke pen. Voor het eerst neem ik zelf een diplomatieke post voor mijn rekening. Mijn excuses dat deze dus slechter geschreven is dan de voorgaande 😉.

In onze laatste diplomatieke post had Raeven het erover dat we met een puinhoop zaten. Dit na de bevindingen van een voor Raeven zeer belangrijke proeflezer. Wel, die puinhoop, laat ons die maar even relativeren. Na zoveel jaren samenwerken met Raeven weet ik dat het ook niet uithaalt om dit naar hem toe te ontkrachten. Niets is ooit zo erg als het lijkt. Met zijn schrijverstalent komt dit ook weer goed.

Mijn lieve ambassadeurs, zoals jullie weten is mijn voornaamste taak de research en de verhaallijn uit te tekenen samen met Raeven. Ondertussen besef ik als coauteur dat schrijven helpt om bepaalde zaken van je af te gooien en een plaats te geven. Dat is wat ik met deze diplomatieke post wil doen, ik wil iets persoonlijks delen met jullie, iets van me afschrijven.

 

Een zwarte septembermaand

Eindelijk regen na een warme droge zomer. En met de eerste regenbom viel er ook een bom ten huize Impens. Bij mijn geliefde vrouw Karen werd borstkanker vastgesteld. Vanaf de eerste vaststelling op 26 augustus neemt ‘iets’ het in je leven van je over. Je holt van het ene onderzoek naar het andere. De besprekingen van de testresultaten vergelijk ik met een boksmatch. Je krijgt rake klappen waardoor je versuft in dat stoeltje voor de behandelende dokters zit. Klap na klap verwerk je, je ziet je partner in mekaar krimpen van verdriet bij de woorden chemo, haaruitval, amputatie. We leefden een maand in totale onzekerheid. Hoe moet dit verder? Wat met onze zaak Oud Sempst? Hoe gaan we dit allemaal oplossen? Mokerslag na mokerslag krijg je te verwerken.

Maar wat een sterke en fantastische vrouw heb ik! Steeds na slecht of onzeker nieuws was er een feestje in Oud Sempst. U leest het goed, een feestje. Een feestje op het leven met enkele dierbare vrienden. Op 10 september vierden we onze 18de huwelijksverjaardag in het kasteel van Ordingen en klonken we op onze 19de waar we haar genezing zouden vieren en op onze 20ste die een groot feest zal worden met alle mensen die ons lief zijn.

Op 23 september eindelijk de verlossende woorden: ‘Alle andere scans waren ok hé! Geen uitzaaiingen dus! Op 27 september starten we volle charge de weg naar genezing, want daar gaan we voor.’

Beste ambassadeur, voor mij persoonlijk waren die woorden de woorden waar ik terug recht kroop, het moment waarop ik alle hoop die ergens aanwezig was in mijn lichaam bijeenraapte. Karen haar reactie was anders … ‘Dat ik dit zou overleven, daar was ik al van overtuigd, het ergste is het verlies van mijn haar binnenkort.’

Geloof mij, als man begrijp je dit niet! Ik kreeg te horen dat er heel veel kans is op genezing, dat ik de vrouw van mijn leven niet ga verliezen, dat we samen verder kunnen na een kloteperiode van een jaar waar we doorheen moeten, dat WIJ, WIJ zullen blijven! Wat kan mij haaruitval nu schelen, of die borst. Allemaal bijkomstig. Maar zo denkt een sterke knappe en aantrekkelijke vrouw blijkbaar niet.

De laatste weken spookt onze openingsdans van ons huwelijk door mijn hoofd. Het leek erop of we 18 jaar geleden al wisten dat we bergen zouden moeten beklimmen.

 

The road is long

There are mountains in our way

But we climb a step every day

 

Wel, die bergen  beklimmen gaan we nu samen doen! Samen komen we hier uit. Want dat september een col 1ste categorie was kunnen we wel zeggen. Eerst het slechte nieuws van Karen. Vervolgens een nieuwe hospitalisatie en de slechte gezondheidstoestand van mijn nonkel, één van mijn beste vrienden die al jaren met mij samen research doet. Het overlijden van onze geliefde buurman in Frankrijk, heel goede vrienden die met één van hun kinderen door een zeer moeilijke periode gaan, een auto die bij het verlaten van de parking van Oud Sempst tegen het gebouw rijdt… Ja september had niet veel goeds in zich voor ons en onze geliefden.

 

Dergelijke moeilijke momenten doen je ook nadenken over het leven. Al jaren doe ik onderzoek naar de Ark des Verbonds en de Heilige Graal. Sinds 2006 duik ik donkere wouden in, kruip ik door braamstruiken en beklim ik hoge bergen op zoek naar die artefacten. Wel, beste ambassadeur, ik durf u te zeggen dat ik de Graal gevonden heb. En ik ben hem veel te ver gaan zoeken.

De zoektocht naar dit artefact is de zoektocht naar wat belangrijk is in je leven en wie je zelf bent. Je moet daarvoor niet naar Jeruzalem of Frankrijk. Het is een symbool. Hij zit gewoon in jezelf en in je directe omgeving. Voor mij is mijn Karentje mijn Heilige Graal, ze brengt het beste in mij en vele anderen naar boven. Ze is er altijd voor anderen en gezien de ongelooflijke steun van vrienden, medewerkers van Oud Sempst, mijn collega’s bij de NMBS en familie de voorbije weken kan ik ook zeggen dat ze een enorm geliefd persoon is. Ik zal nu met heel veel liefde haar steun en toeverlaat zijn in deze moeilijke periode die komt.

 

Ik sluit hiermee af, beste ambassadeur. Soms moet je je geen zorgen maken, niets afvragen en niet twijfelen, maar gewoon vertrouwen dat de dingen goed zullen komen.

En hé, laten we afsluiten met een positieve noot! Wist je al dat Raeven en zijn vrouwtje Pascale opa en oma geworden zijn van de kleine Cis? Welkom Cis! Blij dat jij er bent!

In Geloof, Hoop & Liefde,

Kurt Impens

 

Wil je graag reageren op deze Diplomatieke post? Ga je gang, je kan antwoorden op de mail of een bericht sturen via de website. 


18 september 2022

‘Communiceer meer over wat er omgaat in de lange periodes tussen boeken,’ drukte een goede vriendin me op het hart. Om onduidelijke redenen voelde ik me verplicht dat te weerleggen. ‘Communiceren over wat? Iemand die matrassen test heeft een boeiender leven dan ik.’

Toch zette ze me aan het denken. Ik was ervan overtuigd dat het leven van een schrijver – althans dat van déze schrijver – grenzeloos oninteressant is. Logisch, toch? Ik ben geen jetsetter, heb geen risicovol beroep en begeef me hoogst zelden in een precaire situatie. Maar houdt dat ook in dat ik geen verhaal heb? Dat ik slechts een schim ben die ’s morgens opstaat, bij de laptop neerzijgt en ’s avonds weer horizontaal gaat? Die gedachte is stuitend. En onwaar. Ik heb wel degelijk een verhaal te vertellen, een uniek verhaal. Dat van mij.

 

Zoals het verhaal hieronder, dat ik te klein achtte om te delen. ‘Dat is het niet,’ oordeelde Kurt ferm. ‘Als het groot is voor jou is het groot genoeg voor de ambassadeurs.’ Vooruit dan maar. Het Grootste Ondenkbare zit in het slop. Mijn vriend en partner in een ander project (waarover ik binnenkort zal communiceren in een aparte reeks diplo’s) haalde hard uit naar het manuscript. Een feedbacksessie met Marc gaat zo: hij zit aan tafel, bril op, nota’s in de hand, commentaar spuiend. Tegenover hem zit ik, te midden van mijn instortende wereld. Mijn tanden gaan alleen van elkaar om grote slokken donkere Leffe door te laten. In Marcs ogen staat de thermostaat op ijskoud. Mijn dichtstbijzijnde lach ligt dagreizen ver, ik krijg op mijn bakkes, ik bloed. Weerwerk bied ik niet, dat is tegen de regels, ik vecht alleen tegen mijn tranen.

Na afloop keert de warmte terug, drukt Marc zijn spijt uit, gooit hij er nog wat lof achteraan. Ik verzeker hem dat het ging zoals het hoorde te gaan. Het is literair exorcisme, SM, doelgerichte pathetiek. Het is géén theater. Marc Jacobs is zelf auteur en ik zat al een paar keer in de andere stoel. Net als hij draai ik de knop dan van ‘warm vriendschappelijk’ naar ‘gevoelloos’ en spreek alleen de onverbloemde en indien van toepassing pijnlijke waarheid. Want zelfs een genuanceerde waarheid kan een gevaarlijke leugen zijn, milde feedback is gif voor een auteur. Maar soit, dat is vorm, het kalf ligt gebonden in de inhoud.

 

Gebreken als ‘haperende continuïteit’, ‘honingpotlepelen’, ‘wankele structuur’ en ‘gewoonweg fout’ wegen in mijn oren zwaarder dan complimenten als ‘zeer meeslepende actiescènes’, ‘heldere, verzorgde taal’ of ‘geëngageerd en actueel’. Er waren trouwens nog meer opmerkingen, veel meer, waar ik je niet mee zal vervelen.

Als auteur staat het me vrij om alles af te wimpelen en overtuigd te blijven van mijn eigen stinkende gelijk. Tenslotte kwam de shitstorm van één enkele lezer, niet de meest nauwkeurige manier om de kwaliteit van een manuscript te meten. Alleen is Marc niet zomaar een lezer en ervaring heeft de waarde van zijn feedback intussen wel bewezen. Een kleinere portie ervan betrof taaltechnische uitschuivers, een ander bedroevend kort lijstje kon ik toewijzen aan persoonlijke voorkeuren. Het overgrote deel bleef als een steen op mijn maag liggen. Kurt had aanvankelijk weinig oren voor de kritiek, maar draaide bij. We zochten en vonden oplossingen, kwamen met nieuwe invalshoeken. We waren opgetogen, er was zelfs enige euforie, de nieuwe versie zou de oude met minstens een lengte verslaan! Ik ging aan het werk om het drieste plan in het verhaal te transplanteren. Een delicate operatie, die bewijst dat ik me wel degelijk af en toe op glad ijs waag. De indruk een potje Jenga te spelen was beangstigend. Tot overmaat van ramp zorgde een intermezzo met verbouwingswerken bij ons thuis voor zoveel stress dat ik de voeling met de tekst kwijtraakte. Toen ik op een ochtend minutenlang naar het scherm bleef staren, vingers als verlamd op het klavier, daagde het me. Ik probeerde gedempt te vloeken, Pascale sliep nog. Ik had het verkloot.

 

Kurt spreekt dat met klem tegen, maar hij heeft de onvoltooide nieuwe versie niet gelezen. Onze ontmoeting met de uitgever schuift ondertussen steeds verder op. Dat ligt niet aan ons, Houtekiet is op zoek naar een nieuwe uitgever. Maar ook al vinden ze die en kunnen we kennismaken bij een etentje in Oud Sempst, wij zijn niet klaar. Maanden geleden meenden we een compleet en veelbelovend manuscript te hebben. Ik noemde het stiekem ‘mijn absolute meesterwerk’ en kon niet wachten om het breed grijnzend te overhandigen aan Liesbet, de redacteur. Vandaag hebben we een puinhoop. Wordt vervolgd.

 

Warme groeten,

Raeven & Impens

 

 Wil je graag reageren op deze Diplomatieke post? Ga je gang, je kan antwoorden op de mail of een bericht sturen via de website. 


2 juli 2022

Raeven & Impens zetten met het vervolg op Het Laatste Verbond opnieuw een verhaal neer dat zich afspeelt op de grenzen van de werkelijkheid. De twee verplaatsen het heden naar 2026, waar klimaatproblemen en een falende economie voor chaos zorgen. Een consortium van hyperrijke families en hun wijd vertakte aanhang maakt van de ontreddering gebruik voor het realiseren van een globale machtsovername. De New World Order installeert een wereldraad en dicteert een theocratie, met de belofte een subliem en onweerlegbaar bewijs voor het bestaan van God te leveren. Tegen dit decor zetten de pengenoten personages neer die niet alleen worstelen met zichzelf en hun gevoelens voor elkaar, maar bovendien meegezogen worden in een stroom van gebeurtenissen die naar een waanzinnige apotheose voert. Raeven schreef het boek in de tegenwoordige tijd, je leest dus niet iets dat eerder gebeurde, neen, het gebeurt nú, terwijl je het leest, in hoog tempo en met wervelende, meeslepende actiescènes.

 

Naast nieuwe namen en gezichten zien we oude bekenden terug uit Het Laatste Verbond, zo herkennen we onder meer Sanne en Verdun. Het Grootste Ondenkbare is het spannende tweede deel dat verrast en ontroert, maar waarin ook de humor niet ontbreekt.

Onze nieuwe telg verschijnt in het voorjaar van ’23, vertelden we jou in de mail. Eigenlijk zetten Kurt en ik daarmee een grote bek op, we verkopen de huid van de beer voor het beest geschoten is. Op het moment dat jij deze tekst leest heeft Houtekiet Het Grootste Ondenkbare nog niet onder ogen gekregen. De top van de uitgeverij gaf ons wel al hun vertrouwen. ‘Wij geloven in jullie,’ luidt het. En dat voelt verdomd goed. Het feit dat Het Laatste Verbond bijna vier jaar lang overal verkrijgbaar was is een blijk van dat vertrouwen. Wij hebben toen voor hen gekozen en vandaag kiezen zij nog steeds voor ons.

Maar ook een gevestigde uitgeverij als Houtekiet kreeg klappen door corona, en er drijven nog meer donderkoppen naar binnen. Ontlezing, dalende verkoopcijfers, hoge papierprijzen en het verval van de prestigieuze Boekenbeurs. Bovendien kampte het boek nooit eerder met zoveel concurrerende media. Dat alles leidt voor ons tot één zekerheid: de nieuwe Raeven & Impens blijft onzeker tot de drukpers ermee klaar is.

Toch maken we ons sterk dat het er komt. We kozen bewust voor een leesbeleving die opschuift richting het medium film, maar dan eentje die je kijkt vanuit de hoofden van de personages. De veelgeprezen Britse auteur Alan Moore noemt zowel het schrijven van een verhaal in de tegenwoordige tijd als het wisselen van de personages van waaruit je als lezer het avontuur beleeft, voorbeelden van ‘progressive writing’, vernieuwend schrijven. Een compliment van een van de grootsten en meteen een stevige stimulans om door te gaan. Thanks, brother.

 

Een maand of tien moeten we nog wachten op Het Grootste Ondenkbare. Maar voor het zover is kan en zal er nog vanalles gebeuren. Daar willen we jou – onze gewaardeerde ambassadeur – deelgenoot van maken. Niet alleen van de plezante momenten, dat zou betekenen dat we je niet serieus nemen. We gaan ook de teleurstellingen met jou delen, de knagende twijfel, het nagelbijten. Geen tandpastareclame, maar de werkelijkheid, vanuit het hart van de Raeven & Impens fabriek. Wat krijg je zoal te zien?

 

De reacties van de proeflezers (die zijn nu aan het lezen), onze plannen voor de toekomst (nadat we ze hebben voorgelegd aan de uitgeverij), de beoordeling door de uitgeverij (mag onze titel blijven, moeten wij schrappen of … schrappen zij het hele boek?), de primeur van het kaftontwerp, de definitieve flaptekst, de exacte verschijningsdatum, de meevallers en ja, ook de tegenslagen, jullie eigen grappige of scherpzinnige reacties die in onze inbox landen, waar en wanneer we signeren en natuurlijk het orgelpunt, de climax, de kers op de taart … (paukenslagen, hoorngeschal) … de launch!

Helemaal aan het eind vergeten we virtueel, zien we af van afstand en komen we altegader op het grote feest. Want de lancering van Het Grootste Ondenkbare vieren we écht samen, met elkaar en met schuim in de glazen.

 

In het kader hieronder lees je hoe je ons als ambassadeur kunt helpen en je maakt kans om er nog iets aan te verdienen ook. Een zeldzame gulheid die je niet mag missen. Ciao, tot de volgende diplomatieke post, tot de aanvang van het avontuur.

 Met warme groeten, 

Raeven & Impens