Schouder aan schouder

In februari '21 verklaarde de fiscus af te zien van verweer en bevestigde dat de aanslag van elf jaar eerder ongegrond was. Een totale en onweerlegbare overwinning. Toch wijst de fiscus de wettelijke vergoeding van de hand. Johan zou nalatig geweest zijn, hij informeerde de diensten niet of te laat. Jo en Michel Maus hebben stapels materiaal om dat te weerleggen, net als u, indien u het boek las. Ze bereiden zich voor op het ultieme gevecht. Hun eis: een passende schadeloosstelling. Maar dat wordt in ons land haast nooit uitgesproken ...

Uw reacties op deze blog zijn welkom via de contactpagina onderaan.

Nagelbijten

Update 14 juni. Morgen ligt de vonnisdatum twee maanden achter ons. Niet dat iemand lust heeft om dat te vieren. Hoe kan het dat justitie niet communiceert over een lang uitblijvend vonnis? En hoe kom je zelf aan meer informatie? Toen Jo de vraag stelde op het Juridisch Forum werd zijn post binnen het kwartier gewist (!). Waarom? Ook op die vraag kwam er geen antwoord. Nu ja, wat betekenen twee maandjes in een land waar er inmiddels rechtszaken pas aan de beurt komen in 2040? Wachten, is de boodschap.

Update 24 mei. Nog steeds geen nieuws. Professor Maus weet niet meer dan wij, Luik zwijgt als een graf. Is de oorzaak het dilemma? (zie 'Gewoon een vonnis ...' hieronder) Of is er een banale reden voor het aanslepen? Mij doet het denken aan iemand die een heet hangijzer uitstelt. Maar we weten het niet en voorlopig is geduld het enige medicijn. Want het vonnis komt, hoe dan ook.

Update 8 mei. De vonnisdatum, 15 april, is inmiddels al een hele tijd verstreken. Mei telt heel wat vrije dagen en er zijn natuurlijk ook de weekends, maar toch voelt het niet normaal dat het zo lang duurt. Welke krachten zijn er in de achtergrond aan het werk? Verbeeld ik me maar wat of is er ergens getouwtrek? Vandaag zal het wel niet meer komen, dat vonnis. En wie maakt er vrijdag niet de brug? We kijken dus verwachtingsvol naar volgende week. Prettig weekend, beste lezer.

Update 1 mei. Vandaag kraken en steunen de houten vloeren niet, in het Luikse gerechtshof. Op de zonovergoten Luikse pleinen en terrasjes daarentegen gonst het van de gezellige drukte. Misschien morgen? Vrijdag?

Update 26 april. We weten niet wat er aan de hand is, of er wellicht ergens mensen moeilijke momenten beleven ivm met een heikele beslissing. We weten alleen dat we nog steeds geen vonnis kregen. Maar we zijn geduldig ...

Gisteren was het al 15 april, maar de luide bons waarmee zo'n gewichtig mailtje in de inbox valt liet zich nog niet horen. Het is dus wachten, in ondraaglijke spanning. Meester Maus had ons gewaarschuwd dat de vonnisdatum zich wel een weekje kon uitstrekken. En dan weten we dat de voorzitter vandaag 16 april verjaart, net als Jo trouwens. Dus misschien is de man wel ergens taart aan het eten of een hele bos kaarsjes aan het uitblazen. Of aan het nagelbijten, in dubio over zijn beslissing. Hoe dan ook, als ook u, beste lezer van deze blog, met ons in spanning wacht, vergeet dan niet te duimen.


De belastingAANSLAG overspant de tien jaar durende beproeving van het gezin. In 2021 kwamen ze uiteindelijk als overwinnaar uit de strijd. Het boek kreeg goede recensies, inmiddels stuurden ook heel wat lezers ons hun leeservaring. Bekijk hier het boek, het is in de handel verkrijgbaar.


30 maart 2024

Gewoon een vonnis ...

Een gunstig vonnis, ogenschijnlijk niet meer dan het toekennen van een schadevergoeding, zal in werkelijkheid een schokgolf achter zich aan slepen die behoorlijk wat deining kan maken in het juridische landschap. Onze lezers weten dat de zaak Daeseman inmiddels al 16 jaar aansleept. In 2008 maakte een jonge ambtenaar een foutje dat zó hersteld kon worden met een 'oeps!' en een verontschuldiging. Maar dat gebeurde niet, en in 2024 staat de fiscus tussen de brokstukken van hun eigen in elkaar gezakte leugens.

Wie op die voorbije 16 jaar terugkijkt vindt een stoet van onwaarheden, doorzichtig bedrog en bedrieglijk zwijgen. Daeseman-Maus keken erop terug en ontblootten de leugens, doorprikten de hersenspinsels en ontkrachtten de argumenten. De eerdere rechterlijke uitspraken, fundamenten voor de Naamse constructie, veranderden opeens in dwalingen. Van het ene moment op het andere is het dossier Daeseman het venster op een naargeestige poel van ellende die geen ambtenaar of politicus in de openbaarheid wil hebben.

De minzame rechter in Luik, de man die Jo letterlijk beloofde de besluiten in het dossier goed te bestuderen, die weet dat. Indien hij een schadevergoeding toekent, slaat hij alle bedorven schaakstukken in één machtige haal van tafel. Zijn vonnis bestempelt de fiscus, zijn fiscus, ONZE fiscus, tot een meute leugenaars en bedriegers die met name zijn confraters hebben misleid. En niet te vergeten een gezin vele jaren lang onrecht hebben aangedaan. Het uitspreken van een schadevergoeding is het uitspreken van een vonnis over de fiscus, over de politiek en ja, ook over die confraters en daarmee over het hele justitiële systeem.

Maar de minzame rechter in Luik kan ook oordelen zoals meester Maus al opperde: ‘Onvoldoende bewijs voor het bewust fout handelen van de fiscus.’ Bam! Met één slag van de hamer worden fiscus, politiek en confraters in ere hersteld. Er zijn wat fouten gemaakt, meer niet. Met dit vonnis kan de fiscus blijgezind naar huis, want knevelarij en overheidsterrorisme zijn voortaan gedoogbaar. Die ene hamerslag reduceert rechtspraak tot wat fraai klinkende volzinnen en maakt ons lijfeigenen van een kwaadaardig systeem. Als en indien de magistraat verkiest weg te kijken, welteverstaan.

Hannah Arendt (Duits-Amerikaans Joods filosofe en politiek denker) waarschuwde decennia geleden al voor ‘de banaliteit van het kwaad’. Ik vond het originele interview met Hans Achterhuis (Nederlands filosoof) in Knack niet meer terug, maar nog wel een opiniestuk van moraalfilosofe Susan Neiman (‘Het maakt niet uit of je intenties banaal zijn, wat telt zijn de gevolgen van je handelen voor de wereld’ in Knack.be 29-09-2019), waaruit hieronder een fragmentje:

Levi, Arendt en anderen hadden het helemaal juist. Het klopt dat de architecten van het fascisme ontegensprekelijk kwade bedoelingen hadden. Maar ze zouden die nooit hebben kunnen realiseren zonder de medewerking van miljoenen doodnormale mensen. Veel van hen waren heel beschaafd en fatsoenlijk in andere opzichten, maar om een of andere reden gingen ze erin mee en maakten dus het fascisme mogelijk. Op dit moment in de geschiedenis is het belangrijk eraan te herinneren dat Hitler democratisch verkozen werd, waarna hij steeds verder ging en uiteindelijk de Duitse democratische instellingen vernietigde. Het was banaal. Ook nu zitten we in een lastig parket, en diegenen die dat niet beseffen zijn medeplichtig.


Maandag 11 maart 2024

Al onze hoop en vertrouwen

Bij een croque-monsieur in een Bilzens restaurantje maken we voor de zoveelste keer een pronostiek. Er is wat verwarring gerezen over wat er vandaag staat te gebeuren. Gaat er nu gepleit worden of niet? Jo weet me nog te vertellen dat het ondertussen helemaal zeker is dat de fiscus op de hoogte was van de carrousel - en bijgevolg ook van Jo's onschuld - lang voor Jo die ontdekte. Waarna de fiscus jaren doorging met het volhouden van hun gelijk. Een feit op zich dat zware gevolgen zou moeten hebben voor de verantwoordelijke ambtenaren. Jo knikt en komt overeind. 'Laten we zorgen dat we daar ruim op tijd zijn.' Even later stappen we in een stokoude Renault 5 en snorren de regen in, richting Luik.

In het gerechtsgebouw kraakt de vloer van de eerste verdieping nog net zo hard als de vorige keren. Met het misbaar van een colonne marcherende militairen begeven we ons naar het eind van de brede gang, waar meester Maus zich aan een tafeltje over het dossier buigt. We groeten hem en gaan buiten stoorafstand zitten wachten. Stilaan bekruipt ons de spanning. Komt de fiscus dadelijk weer met een onverwachte zet in dit kafkaiaanse schaakspel? Of krijgen we weer een doorzichtige list met nieuw uitstel? Keer op keer werden onze hoop en verwachtingen neergeslagen door de sluwe aanpak van de tegenpartij. Jo vertelt me dat de fiscus de plicht blijkt te hebben om alle beschikbare rechtsmiddellen op te gebruiken alvorens de handdoek in de ring te gooien. Maar ... moet dat dan ook wanneer ze weten dat ze een kemel zo groot als een huis hebben geschoten? Ik schud mijn hoofd maar weer eens en vraag me af of door deze zaak mijn nek vroegtijdig gaat verslijten.

Dan is het uur aangebroken. We stappen de zaal in, te vroeg, maar de voorzitter en zijn griffier nemen ook al hun plaatsen in. Er hangt een luchtige, bijna vrolijke sfeer in 'La Chapelle'. Ik volg de blik van Jo en zie op de plaats van de vertegenwoordiger van de fiscus geen jong blondje, maar een jonge knaap. Jo steekt zijn hand op en trekt de aandacht van de voorzitter. 'Meneer de voorzitter, is die jongeman de vertegenwoordiger van de fiscus?' De voorzitter knikt. 'Inderdaad, jazeker.' 'Aha,' zegt Jo gevat, 'Nummer zeven dus.' Even later vraagt de voorzitter: 'Is uw advocaat aanwezig? U mag hem binnenroepen hoor, dan beginnen we wat vroeger.'

Jo komt terug de zaal in zonder Michel Maus. 'Hij verkiest nog even door te werken, meneer de voorzitter. Tot het afgesproken uur.' Met een gevoel van trots krabbel ik dit fait divers in mijn notaboekje. Dat zij nu maar 's wachten! jubel ik in stilte.

Maar dan is Michel er en klapt hij zijn lijvige dossier open. Tegenover ons, achter de balie, neust de voorzitter in zijn eigen dossier. Hij doet beroep op de advocaten om te weten welk onderdeel we nodig hebben, welke bladzijden dat zijn en waar hij die dan moet vinden. Ook zijn griffier neemt deel aan de bladertocht, tot de voorzitter tenslotte opgeruimd meldt dat we kunnen van start gaan. Met - jawel - de pleidooien. Even heb ik een duizelig gevoel, alsof ik op de rand van een klif sta. Dan komt de stem van de voorzitter van de fiscus. Het is begonnen.

De jongeman neemt  het woord, van waar ik zit kan ik hem nauwelijks horen en nog minder verstaan. De knaap kijkt regelmatig tersluiks in onze richting, alsof hij onze reactie wil zien. Jo en Mona reageren met ongeloof, vragend schouderophalen of een gefluisterd 'maar waar haalt die vent dat allemaal?'. Ik versta fragmenten, waaronder '... per vergissing zaakvoerder genoemd ...' en '... de belasting onterecht geheven ...' Heel ongewone woorden uit de mond van iemand van de fiscus. Minutenlang leest de jongeman zijn betoog op van een blaadje. Tenslotte stelt de voorzitter enkele vragen en geeft hij meester Maus het woord. Die houdt het kort, beantwoordt op zijn beurt enkele vragen en plots zijn de pleidooien - waar we jaren op hadden gewacht - voorbij. En dan vraagt Jo het woord.

Hij staat op, hij wil graag nog een paar dingen toevoegen, zegt hij. Jo start zijn eigen pleidooi en benadrukt dat het dossier vol zit met bewijzen dat de fiscus al heel vroeg wist dat ze hadden geblunderd, maar dat ze koppig vasthielden aan hun gelijk. Jo had het letterlijk laten regenen met bewijsmateriaal, waar de fiscus nooit op reageerde. 'Ze hebben mijn gezin meer dan tien jaar geterroriseerd,' briest hij, 'wetend waarmee ze bezig waren en zich bewust van wat ze aanrichtten. Waar haalden ze het recht vandaan om zoiets te doen en waarom zou een overheidsdienst zich daartoe verlagen?' Jo wijst naar de uitdrukkingloze jongeman. 'Die mensen zijn zot!'

De voorzitter is begrijpend, stelt een paar vragen die Jo bevend van de zenuwen beantwoordt. Dan richt de voorzitter zich weer tot de fiscus en Michel legt een hand op de schouder van Jo. 'Laat het hierbij,' zegt hij gedempt.

De voorzitter sluit af en misschien verbeeld ik het me, maar zijn houding tegenover Jo en Mona lijkt wat veranderd. Hij zal zijn vonnis vellen op 15 april, beëindigd hij de zitting, waarop hij vriendelijk afscheid neemt. Met het gevoel dat ik iets groot en zwaar achterlaat volg ik mijn vrienden de zaal uit, naar de gang, waar achter de ramen de grote binnenplaats onveranderd in de regen ligt.

We verzamelen ons bij hetzelfde tafeltje waar een half uurtje eerder Michel nog in het dossier verdiept was. 'Voor de allereerste keer in dit dossier heb ik een goed gevoel,' begint de advocaat. 'Goed gedaan, Jo. Je hebt indruk gemaakt bij de voorzitter. Hij onthoudt onze pleidooien niet, hij baseert straks zijn oordeel op wat er op papier staat en op de indrukken die de zitting op hem heeft nagelaten. Hij zal zich jou herinneren en zich realiseren hoe lang jullie strijd heeft geduurd en met wat geluk zal hij een schadevergoeding uitspreken.' 'Met wat er op papier staat kan hij onmogelijk anders oordelen,' zegt Jo. Meester Maus kijkt bedenkelijk. 'De voorzitter kan zonder blikken of blozen oordelen dat er niet genoeg bewijs is van het bewust fout handelen van de fiscus. Dat is genoeg als verantwoording voor het afwijzen van jullie claim. Einde verhaal.'
Hier worden we even stil van. Dan herneemt Michel: 'Maar zoals ik al zei, ik heb hier een goed gevoel bij. Ik denk dat de voorzitter gunstig zal oordelen, maar weten doe je het nooit.'

Met dezelfde herrie als die waarmee we aankwamen, lopen we de gang weer uit, de trap af en de regen in. In de Renault, die mij doet denken dat ik weer achttien ben, is de stemming een stuk beter dan de vorige keren bij het verlaten van Luik. Al onze hoop en vertrouwen ligt bij de minzame 64-jarige rechter die vandaag toonde dat hij geduldig is, en begrijpend. Misschien, denk ik bij mezelf, is hij ook rechtvaardig. Wordt vervolgd ...


Dinsdag 28 februari 2023

Spanning in de wetstraat

Na de perikelen met justitie eist Jo een gesprek met minister Vincent Van Peteghem. Dat wordt hem niet toegestaan, niet zolang er een procedure loopt. Jo geeft echter niet op, hij overweegt een paar azen in het spel te gooien. Troef? Wordt vervolgd ...


Maandag 16 januari 2023

Mag ik hieruit wakker worden?

De oorspronkelijke pleitdatum was op 5 december, u herinnert zich dat de jongedame van justitie een onvolledig dossier had. Pleiten bleef wel mogelijk maar was niet aangewezen. Er werd een korte bijeenkomst voorzien op 16 januari om de partijen de gelegenheid te geven zich van de volledigheid van hun dossiers te vergewissen. Die bijeenkomst - waarop Jo aanwezig was - verliep niet zonder haperen. Niet alleen bleek er onduidelijkheid over het uur, professor Maus rateerde de zitting volledig.

In zijn afwezigheid werd een nieuwe pleitdatum vastgelegd. De jonge vertegenwoordigster van de fiscus vroeg wat tijd om zich het (hopelijk thans volledige) dossier eigen te maken en de voorzitter had daar wel oren naar. De pleidooien werden daarom vooruitgeschoven naar 11 maart 2024, jawel, u leest het jaartal goed. Jo vraagt zich af of die datum eigenlijk nog voor de pensioneringsdatum van de voorzitter valt. Zoniet heeft ook de vervanger misschien een beetje tijd nodig om zich in te werken. By the way, er werden opnieuw conclusietermijnen voorzien. Euh ... Pardon? Even recapituleren: juffrouw fiscus maakt een mail zoek en - boem! - de slachtoffers van fiscaal terrorisme moeten een jaar langer nagelbijten én de conclusies moeten worden overgedaan?

Mag ik - alstublieft! - hieruit wakker worden?


Vrijdag 5 december 2022

Dit gelooft u niet. Spoiler: wij ook niet.

We waren goed op tijd, net als meester Maus. Die verschijnt telkens een paar minuten voor aanvang van de zitting alsof hij in het gerechtsgebouw woont, nochtans komt de man helemaal van Brugge. Ook op de voorzitter moest er niet gewacht worden, het gerechtsmechanisme leek wel gladjes gesmeerd. In de zaal viel de blonde dame ons niet onmiddellijk op, afgeleid als we waren met het kiezen van een geschikte bank om in te schuiven. Pas toen ze als een eenzame sirene vooraan de andere rij banken postvatte, werd het opeens duidelijk. Deze dame vertegenwoordigde de fiscus, alweer een nieuw gezicht. Een voordeel? Wie weet was ze onervaren, een kluns. Er klonken wat stemmen achter de balie, iedereen vond zijn plekje, de dame opende haar lijvige dossier en bladerde wat heen en weer. Tot ze opkeek en met heldere stem vroeg: 'Excuseer, de laatste conclusies dateren toch van maart?'

De stille seconde die volgde onderstreepte ons ongeloof. Zelfs ik was op de hoogte dat er recentere conclusies waren, ook trouwens dat de fiscus haar laatste beurt had laten voorbijgaan. Meester Maus schudde van nee en trok grote ogen naar zijn stagiaire. Enkele ogenblikken later stonden beide advocaten bij de balie en ontspon er zich een opgewekte babbel waarin de dame en de voorzitter de hoge toon voerden. Uit wat ik kon verstaan leidde ik af dat de dame de laatste conclusies van meester Maus niet in haar dossier terugvond. Misschien hebt u het ook wel moeilijk met het denkbeeld dat de rechtszaal een aangewezen plek is om daar achter te komen. Wij in elk geval wel. Meester Maus toonde stoïcijns op zijn telefoon dat er wel degelijk op een latere datum conclusies waren verstuurd, waarop de dame wist te vertellen dat de bestemmeling van die mail helaas op die datum al met pensioen was. De voorzitter, schijnbaar niet in het minst geërgerd of beledigd door deze getuigenis van weinig respect voor zijn ambt, opperde dat er eventueel kon gepleit worden zonder kennisname van de betreffende conclusies, een voorstel waarop meester Maus niet wenste in te gaan. Ik hoorde ook 'uitstel' en '16 januari'. Dat klonk in ieder geval beter dan zeg maar juni of augustus.

Na enkele minuten schreed meester Maus naar zijn met stomheid geslagen spionkop en legde ons uit dat de zitting verdaagd zou worden. 'Ik hoorde 16 januari vallen,' zei Mona. 'Ja,' knikte hij, 'dat is de datum waarop beide partijen het eens moeten worden dat ze wel degelijk over alle conclusies beschikken. Bij die gelegenheid wordt dan een nieuwe pleitdatum geprikt. Ik leg julle straks alles uit.'

 

Terug in de lange, kromme gang van het gerechtsgebouw, deed hij dat inderdaad. 'We hadden het been stijf kunnen houden en toch pleiten,' zei meester Maus, 'maar dan lopen we een risico op cassatie. Want vermits de tegenpartij niet over alle conclusies beschikt kan ze dat later aanwenden om een onvolledige rechtsgang aan te tonen. Daarmee kunnen ze dan naar cassatie en dan zijn we weer vertrokken voor drie tot vier jaar. Bovendien moet er geoordeeld worden door een andere rechtbank, dat zou dan Brussel worden, en daar begin je met een wachttijd van jaren. Dus liet ik begaan,' eindigde hij zijn betoog.

'Dit ruikt toch naar een strategie,' kwam Jo.

'Het kan, maar ik denk het niet. Deze jonge vrouw is recent in het dossier gedropt en probeert ook maar te blijven drijven. Probeer het positief te zien: bij de voorzitter stapelen dit soort voorvalletjes zich op en dat kan hem voor ons innemen.'

'Maar, pensioen?' mengde ik mij in het gesprek. 'De vorige vertegenwoordiger was geen dag ouder dan vijfenveertig. En moeten die mails dan niet automatisch worden doorgestuurd? Een out of office antwoord?'

We krijgen van Michel een begrijpende blik en schouderophalen. 'Misschien moeten we proberen een deal los te krijgen buiten de rechtsgang om. Zegt jullie dat iets?' vraagt hij Jo en Mona. Jo knikt. 'We hebben niks te verliezen en het ziet er naar uit dat deze beproeving nog vele jaren kan blijven doorgaan.'

 

We nemen afscheid. Het lijkt wel alsof Luik onze energie heeft afgetapt en met stralende lichtjes achterblijft, terwijl wij zwijgend door de eerste sneeuw huiswaarts keren. Op de kletsnatte autostrade zegt Jo opeens: 'Wat als dit een georkestreerd oponthoud is en het nakende pensioen van de voorzitter de echte strategie? Onze spaarrekening met sympathie is dan meteen weer leeg.' Meester Maus is er niet bij om begrijpend te kijken en de schouders op te halen.


Vrijdag 23 september 2022

Zitting - ja hoor - opnieuw verdaagd. We kijken naar december

De nieuwe pleitdatum ligt voorlopig vast op 5 december om 14u30. Het uitstel ruikt inmiddels niet meer naar een jaar, het stinkt er al een eind over. Betreft het hier de 'normale' traagheid van het gerecht, of krijgt er iemand zweethandjes? 


Maandag 20 december 2021

Zitting verdaagd naar . . . september

Zoals we jullie al vertelden hoefden Johan en Monique niet aanwezig te zijn op 20 december. Ze moeten evenmin aanwezig zijn op de volgende zitting (ergens na nieuwjaar), want de rechter oordeelde dat het dossier van de fiscus niet compleet is en dus werd de vertegenwoordiger huiswaarts gestuurd met de opdracht om eindelijk eens zijn huiswerk te maken. En de definitieve pleitdatum dan? Die werd niet met het vooropgestelde half jaar uitgesteld, maar ineens verdaagd naar september '22.

Voor wie zijn reukzin nog heeft ruikt dit sterk naar een jaar. Als ik mij dan in de plaats stel van Johan en Monique voel ik mij kwaad, gefrustreerd en verdrietig. Gelukkig hebben fiscus noch justitie last van empathie. 

 


Vrijdag 17 december 2021

Het boek in de plenaire vergadering

Bert Anciaux gebruikte het verhaal van Johan en Monique als voorbeeld in een pleidooi voor een andere cultuur bij de overheidsdiensten, een cultuur waar de burger niet als 'vijand' wordt beschouwd. In de opname van die vergadering vind je het stukje vanaf 1h18.

 


KNEVELARIJ is een ambtsmisdrijf of ambtenarenmisdrijf, bestaande uit het afpersen van geld, belastingen, interesten, door iemand die daartoe misbruik maakt van zijn positie als openbaar ambtenaar, wetende dat ze niet verschuldigd zijn.


Vrijdag 25 oktober 2021

Zitting verdaagd naar 20 december

De spanning was te snijden in de rechtszaal. Dat was ze trouwens al eerder, thuis bij Johan. Dat mag u vreemd in de oren klinken, nu hij en Monique als overwinnaars uit de strijd zijn gekomen, maar deze zaak blijft een donkere wolk in hun leven en zolang er geen definitief einde aan is gekomen zal ze op hen blijven wegen, zwaar en pijnlijk. Dat definitief einde is trouwens nog niet in zicht.

De rechter vroeg naar een overzicht van de gemaakte kosten als gevolg van de foute heffing en hij had ook nog een en ander nodig van de tegenpartij. Toen bleek dat de lijsten niet voorhanden waren werd de zitting meteen verdaagd naar 20 december.

 

Toen de voorzitter zich liet ontvallen dat 'de heffing niet kan hebben plaatsgevonden daar ze werd aangevochten' zag ik vanuit mijn bank Johan rood aanlopen. Hij stak zijn hand op en kreeg het woord van de voorzitter. Kalm maar strijdvaardig maakte hij duidelijk dat hij zijn huis en geld was kwijtgeraakt, wat er toch op wees dat er wel degelijk een heffing was geweest. Zelf stelde ik me de vraag waarom de fiscus het geld zou hebben terugbetaald indien ze het nooit hadden afgenomen. Johans tussenkomst liet de voorzitter niet onverschillig en voor het eerst nam hij de term 'morele schadevergoeding' in de mond. 'Dat is een goed teken,' drukte meester Maus ons later op het hart. 'Het betekent dat hij ontvankelijk is voor onze argumenten.'

 

Maar de teleurstelling was groot. Hoe kan het dat een geoefend apparaat als ons gerecht niet al lang op voorhand op de juiste manier communiceert om dergelijke uitstellen te voorkomen? Meester Maus nam alle tijd om uitleg te verschaffen en om zijn cliënten moed in te spreken. Op 20 december zal de zitting slechts een kwartiertje duren en moeten Johan en Monique niet aanwezig zijn. Dat komt omdat de pleidooien pas over een half jaar worden gepland, wat de calvarie meteen op de startlijn plaatst van een nieuwe marathon. En net als in een loopwedstrijd heb je geen enkele garantie op de winst. 

 


Vrijdag 24 september 2021

pleitdatum bekend

Michel Maus pleit in deze nieuwe rechtszaak voor een schadevergoeding als compensatie voor de verwoeste jaren van het gezin. Een vonnis in het voordeel van de fiscus zou een belangrijk precedent zijn, het gebeurt (haast) nooit dat de fiscus wordt veroordeeld tot het betalen van een schadeloosstelling.

 

De zitting vindt plaats op 25 oktober, om 14u30 in Luik, Place Saint Lambert 16 - 4000 Liège.

Wil je aanwezig zijn? Dat kan, je bent ook zeer welkom. De coronamaatregelen in de rechtszaal en de gangen van het justitiepaleis kan je nalezen in de Ordonnance Corona 9.


Vrijdag 26 februari 2021

Beschamend

Ondertussen kreeg Johan de conclusies van de fiscus. Het is bijna beschamend om vast te stellen dat de gebruikte argumenten om hem van nalatigheid te beschuldigen stuk voor stuk met gemak kunnen weerlegd worden. U kan hier het document met de weerleggingen downloaden.

Er is echter nog meer nieuws. Johan had eerder deze week een onderhoud met zijn raadsman Michel Maus. De twee kwamen overeen de strijd verder te zetten. Michel Maus vroeg en kreeg uitstel voor het indienen van nieuwe conclusies. Dit verplaatst ook de datum van de zitting, die is nog niet bekend maar we kijken waarschijnlijk naar september.

Johan krijgt door de capitulatie van de fiscus zijn volledige geloofwaardigheid terug. Niet langer is hij iemand die zijn onschuld uitschreeuwt, hij is helemaal in eer hersteld en is voortaan onschuldig. Dat is een heel andere positie, vooral voor wat betreft de draagkracht van zijn stem in de media.

Bedenk tenslotte nog dit: na tien - eigenlijk elf - jaren van onrecht is het gezin nog samen en relatief gezond. Johan heeft een encyclopedische kennis van het dossier en het verhaal van het gezin werd opgetekend in een boek. Dat maakt deze casus uniek. Het is onwaarschijnlijk dat er ooit eerder een zo krachtige kroniek beschikbaar was om het wangedrag van een overheidsdienst aan de kaak te stellen. We zullen niet nalaten dit nieuwe momentum te gebruiken.

Wordt vervolgd ...


Dinsdag 16 februari 2021

Schaak, maar nog geen mat

Gisteravond bereikte Johan het nieuws dat in de laatste conclusies voorafgaand aan de zitting op 15 maart de fiscus afziet van verweer en bevestigt dat de aanslag van elf jaar geleden ongegrond was. Ze trekken de lont eruit, gooien de handdoek in de ring. En dan denk je:

 

Champagne!

 

Maar...

 

De fiscus zegt eveneens dat er van een schadeloosstelling geen sprake kan zijn omdat Johan 'nalatig' is geweest, met andere woorden hij zou zelf schuld hebben aan het aanslepen en niet rechtzetten van de foutieve aanslag... (lees binnenkort hier de weerlegging daarvan) 

 

Daarmee slaan zij twee vliegen in een klap, want ze voorkomen de pleidooien en dus het leeggieten van hun beerput en ze wijzen een schadevergoeding van de hand. Drie vliegen eigenlijk, want ze hebben dit zo leep getimed dat de beste advocaat van het land met lege geweren staat. Het waren nl de laatste conclusies, en dat betekent dat Michel Maus met betrekking tot deze onverwachte zet geen stappen meer kan ondernemen, tenzij hij de administratie kan bewegen tot uitstel en extra conclusies of... met een welwillende rechter te maken heeft.

 

Johan heeft dus gewonnen, dat klopt, en dat is fantastisch. Maar de mensen die hem en zijn gezin tien jaar van hun leven, hun dromen en hun geluk hebben afgenomen, dreigen daar ongestraft mee weg te komen. Indien het inderdaad deze weg gaat is dat tevens het bewijs dat Financiën en Justitie het niet nodig achten enige verantwoordelijkheid op te nemen voor gemaakte fouten tegenover de burger. Met andere woorden, in Nederland valt de regering erover maar in België is knevelarij perfect legaal.

 

Wordt vervolgd...